อันที่จริงมันเริ่มตันจาก ทำไมยังทำตัว หรือยังเป็นแบบนี้เปลี่ยนไม่ได้ซักที จริงๆก็เพิ่งเข้าใจเลยนะนี่ เวลาที่เห็นใครหลายๆ คนเคยชินกับนิสัยทั้งๆที่ มันประหลาด มันไม่เข้าพวกแต่ก็เปลี่ยนมันไม่ได้ ไม่งั้นมันก็คงไม่เรียกว่านิสายยยย อะนะ นี่เป็นสิ่งที่ยากที่สุดนะ ของมนุษย์เราที่จะเปลี่ยนเพราะมันเป็นสันดาระดานไง เหอๆ จริงๆ คำนี้อาจจะหมายถึงความเคยชินกับอะไรๆ มานานมากจนแทบจะเป็นวิถีชีวิตไปแล้ว ว่าแต่มาเพ้ออะไรฟระนี่ ก็ ...จริงๆ แค่จะบอกว่าได้รู้และเข้าใจการที่จะต้องทำใจให้เปลี่ยนแปลงแล้วล่ะ (ว่ามันยากแค่ไหน) อะไรที่มันคงเดิม ทำแบบเดิม มันช่างดูปลอดภัยไร้กังวลอะไรเช่นนี้ เพราะพื้นฐานของมนุษยจากที่อ.สอนนะเคอะ์คือไม่ชอบอะไรที่ทำให้ตกใจ ประหลาดใจ มันจะทำให้เราไม่ปลอดภัยและไม่สบายใจ โอ้ แบบนั้นเล้ย!! แล้วทีนี้พอเปลี่ยนไปแล้วล่ะ จะทำไงต่อ อืม... เท่าที่นึกออกตอนนี้นะ ได้รู้แล้วล่ะ  ว่า... ก่อนที่จะเปลี่ยนอะไรต้องตัดสินใจและคิดให้ดี และพร้อมที่จะเจออะไรใหม่ก่อน ถ้าทำใจได้ ก็เปลี่ยนมันซะ แล้ว....พอเปลี่ยนแล้วเนี่ย ก็ต้องขาดกันแล้วกับทุกอย่างที่ทำให้กังวลเพราะสุดท้าย มันก็คือสิ่งที่เราตั้งใจว่าจะอยู่กับความแปลกใหม่นี้แล้ว สนุกกับมันและรอลุ้นอะไรใหม่ๆที่จะเกิดขึ้นดีกว่า อย่าย้ำคิด ย้ำยอด ย้ำระลึกให้ปวดการะบาลเพราะสุดท้ายก็จะทำให้เราติดกับน้องสันเดิมๆ ความเดิมๆ อะไรเดิมๆ ที่ไม่มีใครรับประกันได้อยู่แล้วว่าอะไรมันจะดีกว่ากันอยู่ีที่เราว่าจะปรับปรุง ปรับเปลี่ยนและยอมรับในตัวเองที่เป็นแค่ไหน(เคารพในการตัดสินใจของตัวเองรึยังเอ่ย...) ก็มันเป็นตัวของเรานี่หว่า ....เนอะ ^______^ สุดท้าย ขอบคุณในความโชคดีรอบตัวที่ทำให้ตัวเราได้มาอยู่กับคนหลายๆคน ที่จิตแข็งพอ ที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลงไป เปลี่ยนแปลงมาต่างๆของเราได้ ขอบคุณทุกคนด้วย ที่คิด และทำ และพูดในสิ่งที่ทำให้เรารู้จักเชื่อมั่นในตัวเองมากขึ้น ขอบพระคุณยิ่งสุดท้ายมาก "ขอขอบพระคุณยิ่งด้วยใจจริงที่กรุณา(ชะ.ชะ.ช่า...) ชื่นจิตเป็นหนักหนาขอขอบพระคุณ ค้อขอบพระคุณ"